توجّه به نکات زیر استحکام  شعر را بیشتر می کند:

-  داشتن اعتماد  به نفس هنگام سرودن شعر الزامیست   شعر باید محکم و شگفت انگیز شروع شود   ...و . هیجان در سطور شعر تکان دهنده باشد.
-  سعی کنیم نوع نگاهمان   را   تحوّل   بخشیم ...  به حس های درونی   و شخصی توجّه داشته باشیم. 

- در حوالی شعرمان   ، چشم اندازها   دامن گستر       باشند ... در همین حال شعر نسبت به متن خود   وفادار  باشد  و  یکپارچگی آن حفظ  شود.

-    اگر شعرمان از نظر کمی و ظاهری کوتاه است  باید از نظر کیفی و اندازه های درونی  بلند   باشد.

- از فنون رایج  شعری   بیشتر استفاده کنیم ، از  شگردهای کلامی استعاره ، ایهام ، نماد  بیشتر استفاده کنیم...   زمان و مکان را در به کارگیری واژه ها درک کنیم.

-  نشانه های  پوشیده   در متن    بدون نیاز به ارجاعات فرامتنی، خواننده را در فهم معنا  یاری رساند.

-از علامات نگارشی که بار عاطفی و معنایی در خور دارند ، به خوبی   (   بدون افراط و تفریط )   استفاده شود.

-  جریان شعر      بیان پر طرا وتی   داشته باشد ...از عناصر طبیعت جهت شکل دهی شعرمان  بهره بگیریم.

- انسجام موسیقیایی  شعرمان    را  فراموش نکنیم ،  موسیقی درونی را با به  کارگیری   واژه های هم حروف در سطرها     و ... افزایش دهیم.

-افعال را اگر می خواهیم جابجا کنیم ، دقّت کنیم شعرمان از  جریان  نیفتد .

-راه شاعران  موفق را بشناسیم و  بر مبنای آن امکانات تازه تری بسازیم.

- نکاتی که به شعرمان لطمه می زند:
 - استفاده ی پی در پی و بیمورد از واژه های یکسان و متوازی  ، ساختن تصاویر پیش پا افتاده  بی ریشه  و غیر واقع ، نسخه برداری بیش از حد از شاعران موفق ، پافشاری زیاد  در ساختن شعرهای عاشقانه ی کم محتوا  در حالی که مضامین دیگری می توان یافت که دغدغه های هستی   و انسان هاست .

-  به کار  بردن   یکسری کلمات سر در گم ،‌ تظاهر    به  تابو شکنی های بی مورد ،  چیدن کلمات   بدون افعال مشخص، افراط و تفریط در استفاده از زبان و کلمات امروزی  ،   استفاده از ترکیبات و تصویرهای تکراری( بدون نوآوری)   
------------------------------------------

نقل از وبلاگ دوست تازه یافته ام ... جناب ابراهیم پور جاسم

استاد جلال ذوالفنون

نوازنده صاحب سبک سه تار که حدود دوهفته پیش عمل جراحی قلب را با موفقیت پشت سر گذاشته بود، بعد از ظهر یکشنبه 28 اسفندماه به علت خونریزی داخلی در بیمارستان البرز کرج جان به جان آفرین تسلیم کرد.

غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب

بقای جاودانش ده که حسن جاودان دارد …

به عشق بهار و  دیدار آبادان  و دوستان آبادانی پس از 10 سال در همایش "بهار  آبادان" با دوستان شاعر بودم با دوستان عزیزی چون اصغر عظیمی مهر ،  فراز یاوری و پویا صداقت به آبادان رفتیم ... خسته نباشید و درود بر دوستان عزیز آبادانی که زحمتشان دادیم .

جمشید رفت و فریدون هم مرد

سیاوش غریب سر داد و

 سهراب...!

اسفندیار که بمیرد

رستم هم رفتنی ست...

.

.

پیر شده ای مرد!

آخر شاهنامه را... بگذار برای من!

عصر ماتم زده ی  عاشوراست      ....      کاری از دست کسی ساخته نیست


از :استاد شمس علیزاده

چه اندوهی در  همین یک بیت است.؟!!!!..

در باغ نشسته بود و از جان می گفت
از فلسفه ی بارش باران می گفت
با لهجه ی دلنشین هورامانی
"اسرارِ مگو" را به درختان می گفت

این پست و شعرهاش فقط برای  همراهم ، تکیه گاهم ،شریک و عشق زندگی ام !...  بله امروز  سوم  آبان  سالروز  عروسی ماست.
---------------------------------------

نمی گویم برایم آسمان باش

و یا مانند دریا بیکران باش

حضورت را مگیر از من ، بجز این

دلت هرچه که می خواهد همان باش

بیا تا راز پنهانی بگویم

از آنها که نمی دانی بگویم

بیا تا در هوای چشمهایت

دوبیتی های بارانی بگویم

-----

رفیق روزگار سختی ام باش

عروس حجله و پاتختی ام باش

شبیه خون به رگهایم روان شو

حضور ممتد خوشبختی ام باش

----

عشقت بگذار تکیه گاهم باشد

آغوش تو آخرین پناهم باشد

بگذار در این مسیر کوهستانی

چشمان تو شبچراغ راهم باشد

------------------------------------

سید حاتم نیک یار ....  3 آبان 90

نبسته دل به گندمزار و جاده

 بجز بر پای خود تکیه نداده

میان اینهمه نامرد ، تنها

 مترسک روی حرفش ایستاده¹

نه دل به وعده های باد داده

نه حس داغ گندمزار و جاده

از اندام نحیفش خوب پیداست

" مترسک روی حرفش ایستاده " ¹

-----------------------------------

1. این مصراع از دوستم جناب میدری است.

سید حاتم نیک یار --- مهر 1390

سر داده به باد انار عاشق در باغ

از کار گذشته کار عاشق در باغ

"پاییز" نگو...!  بگو که رستاخیز است

با اینهمه سربدار عاشق در باغ

جز ما دو سه تا انار عاشق در باغ

کی مانده از آن تبار عاشق در باغ

گفتی که بهار عاشقان پاییز است

دلخونم از این بهار عاشق در باغ

# پاییز باغ انار ... شیخ اشراق , حلاج , عین القضات همدانی و سیاوش را به یادم می آورد. 

سید حاتم نیکیار .... مهرماه 90

مولانا !

در شهر کسی نیست ، بیا خلوت کن              ما را به حریم خلوتت دعوت کن

نی نامه و مثنوی سرودن بگذار            از "شمس" کمی برایمان صحبت کن

حافظ...!

از "شعشعه ی پرتو ذاتت" چه خبر ؟          از "جام می" و "آب حیاتت" چه خبر ؟

"درس سحر" و "ورد شبت" را خواندیم     حالا بگو ... از "شاخه نباتت" چه خبر ؟!!!...

این رباعی های داغ و تازه برای حافظ و مولانای عزیز که همه می دونن چقدر دوسش داریم...

سید حاتم نیک یار .... 90/6/12

رباعی (چارانه) ها

 1)

کی داشته ای ؟ عاشق زاری چون من

از خویش گذشته بیقراری چون من

بیچاره به آن کسی که دل بسته به تو

آن لحظه که تنهاش گذاری چون من

2)

 دور از گل ارغوانی و سرخ و سپید

یک زندگیِ پر از هراس و تردید

فردای شبی که با تو بودم این است

امروز که بی توام به فردا چه امید ؟

 3)

 ای کاش گلی روی لباست باشم

مدهوش گلاب و عطر یاست باشم

تو دختر گلفروش کاشانی و من

از مشتریان ناشناست باشم

4)

عشقت بگذار تکیه گاهم باشد

آغوش تو آخرین پناهم باشد

بگذار در این مسیر کوهستانی

چشمان تو شبچراغ راهم باشد

آفرین بر وجود طنازت زنده باد آن نگاه غمازت

یک غزل میهمان شعرم شو تا شوم من قصیده پردازت

واژه ها را به شعر دعوت کن با دلت کوک کن سه تارت را

 این غزل را برقص تا آخر کوچه را مست کن از آوازت

جز درخت و پرنده و باران لهجه ات را کسی نمی فهمد

تو پری زاده ای و میدانم آدمیزاده نیست همرازت

آفتاب از تو نور می گیرد زندگی با حضور تو مستی

یاس ها ساقدوش موهایت تاکها می فروش شیرازت

در میان تمام گلدانها نازپرورده ای شبیه ات نیست

بی گمان مهربانترین باباست باغبانی که می کشد نازت

مثل رودی که چشمه اش خشکید... آبشاری که رو به ویرانیست

من به پایان رسیده ام اما تو همانی که روز آغازت

عشق بود و خدا جوانی کرد عاشقانه ترانه خوانی کرد

هر چه زیبایی و ظرافت بود جمع شد در وجود طنازت

1)

پرواز دستهای ظریفت را

می بویم

با چشمانی که از شوق سرشارند

می خندی ...

حالا غزل اگر بسرایم ... شکوهمند

حالا اگر ترانه بگویم ... شنیدنیست

حالا هر آنچه لطافت

 که هست و نیست

مهمان واژه های روشن این شعر می شود

2)

شعر از نگاه روشنت

 آغاز می شود

باران  

برای دیدن تو می رسد به خاک

من هم

در امتداد خودم

 می رسم به تو

پ ن:

پویا عشق منه عمر منه نفس منه

و امروز (دوم تیرماه ) دوساله می شه

١٧ یا ١٨ سال پیش بود که استاد شهرام ناظری پس از مدتها در مصاحبه ای (که با عنوان " ناظری چرا خاموشی؟" در مجله "طلوع زندگی" چاپ شد) از وضعیت موسیقی در جامعه گله کردند و همانجا حرف پسر ١٠ ساله ایشان (حافظ ناظری) و علاقه اش به موسیقی پیش آمد که با خود زمزمه می کند و می خواند .......
از آن زمان یکی از دلخوشی هایم این بود که روزی صدای "حافظ" را هم بشنوم......
خدارا شکر در ویدیوهای تور آمریکا هم صدایش را شنیدم هم تحریرش را و هم تنظیمش را؛

آهنگهایی که سالها پیش با جوانانی جویای نام ولی دلبسته و دلسوخته ی موسیقی همچون شروین مهاجر ، سیاوش ناظری ، پژهام اخواص و خود حافظ ناظری (در آن سالهای پرباران کنسرت و موسیقی که یادش به خیر... ) در تبریز ، کرمانشاه ، نمک آبرود و جای جای ایران عزیزمان در دستگاه ویرانگر " نوا " اجرا و سالها بعد در قالب آلبوم وزین و شیدایی " شور رومی " به دوستداران هنر ارائه شد؛ حال شماری از این آهنگ ها با تنظیم تازه تر و با نوازندگی سحر انگیز بزرگانی چون  Paul Neubauer ،   fred sherry و خود حافظ با همراهی سازهای کوبه ای بازآفرینی شده و با چهره ای دیگر در کنار ساخته های تازه تر حافظ بر روی صحنه می رود.

 حافظ در این اجراها در کنار نوازندگی و به نوعی رهبری گروه ، گاه در تحریر و آواز نیز پدر بزرگوارش را همراهی می کند که اوج آنرا می توان در بخشهایی از قطعه ای دید که اینگونه  آغاز می شود "شاد آمدم شاد آمدم..." و به اینجا می رسد "بالا روم بالا روم ..."  جایی که که هماهنگی ملودی و شعر ، تلاطم موسیقی و اجرایِ دو صدایی کم نظیر استاد شهرام ناظری با همراهی صدای تازه حافظ اثری از گونه ای دیگر ارائه داده و بی درنگ شنونده را با خود به دنیایی دیگر می برد.

 استاد راهی خوبی را به حافظ نشان داد و ”به جای اینکه در کنسرتها ایشانرا همراهی کند و با خودش بخواند” او به یادگیری آکادمیک " آهنگسازی و تنظیم" تشویق و شرایط این کار را برایش فراهم نمود.

 باید به این نکته توجه داشت که در این شرایط و در این زمان مقایسه حافظ با پدر بزرگوارش کاری درست نیست و ظلم است به هر دوی این ایشان ،

حافظ در توضیح اینکه در جایی گفته بود نمی‌خواهد «شهرام ناظری دوم» بشود می گوید: " به هر حال کسی که می‌خواهد این دنیای جدید را در موسیقی سنتی کشف و تجربه کند باید موسیقی سنتی را به خوبی بشناسد و اینطور نیست که بتوان بدون شناخت وارد این عرصه شد. چیزی که من این روزها از ایران زیاد می‌شنوم این است که در ایران افرادی هستند که به نام موسیقی سنتی معاصر هر چیزی را به خورد مردم می‌دهند. من در خانواده‌ای در ایران بزرگ شدم که در آن پدرم تنها کسی بود که به شیوه خودش آواز خواند و نه به شیوه هیچ کس دیگری. در من هم این طرز فکر رسوخ کرده است و دلم نمی‌خواهد که شبیه به کسی باشم. شهرام ناظری وجود دارد و من نمی‌خواهم شهرام ناظری فرعی باشم چون جامعه اصلش را می‌خواهد چرا باید به قلابی‌اش راضی شود.  من می‌خواهم حافظ ناظری باشم." (خبر آنلاین) 

 سالها پیش پدر او را غربت فرستاد که خودش باشد... و حافظ در آمریکا شاهنامه فردوسی را موضوع پایان نامه‌اش قرار داد.
استاد راهی خوبی را به حافظ نشان داد و ”به جای اینکه در کنسرتها ایشانرا همراهی کند و با خودش بخواند” او به یادگیری آکادمیک " آهنگسازی و تنظیم" تشویق و شرایط این کار را برایش فراهم نمود، حال می بینیم قدرت و لطافت آهنگهایی که حافظ می سازد بر توان صدایش می چربد، این نوید بسیار خوبیست که در آینده با خواننده ای توانا روبرو خواهیم بود... که آهنگسازی آکادمیک و به شدت پویاست ...  حافظ با حنجره ای که از نسلی هنرمند به ارث برده تکنیک ها را تجربه می کند و به موسیقی دیگر ملل سرک می کشد، اما باید فرصت داد تا بار معنوی پدر و شکوه ایل و تبارش نیز بر محمل صدایش بنشیند و آنگاه ...
این فرصت برای او بسیار است... پدر آنروزها امروز را می دید و حالا آینده ی دور را برای او می خواهد.

( لینک دانلود موسیقی ها در سایت هم آواز ، این ها از جمله آواهایی است که توصیه می کنم حتمن بشنوید)

  اگر موفق به دیدن یا حتی شنیدن این آهنگ ها شدید حتمن احساس خود را درباره تلفیق موسیقی و شعر در قطعه "شاد آمدم شاد آمدم..." بویژه آنجا که دم می گیرند "من مرغ لاهوتی بدم ... دیدی که ناسوتی شدم " یا آنجا که می خوانند "بالا روم...بالاروم... " برایم بنویسید، بگویید ویلن سل "فرد شری" در تکنوازی "آغاز" شما را تا کجا می برد ، تارهای ساز "پائول نیوباوِر" ریشه های قلب کی را می لرزاند و مهمتر از همه حال خود بگویید هنگامی که گروه نوازیِ بی کلامی را می شنوید که پیشتر با نام  "به یاد ایوان مداین" می شناختیم و اکنون نام  "دگردیسی هاMetamorphoses " بر آن نقش می بندد،

بگویید با این قطعه تا کجا رفتید، چه دیدید، چه شنیدید؟... 

نغمه های هنرمندان جوانی چون "حافظ ناظری" را با گوش جان می شنوم ... و برای دیگر عزیزان هم از این دست خواهم نوشت تا روزی درختانی سرسبز و پر پرنده شوند. 

  -------------------------------------------------------------------------------

  پ ن:

١- درختانی که اینک در جوانه های خرد باغ در خوابند....دکتر شفیعی کدکنی

٢- برای آشنایی بیشتر با حافظ ناظری می توانید به تارنگار دوست گرانقدرم  جناب آقای محمد جواد صحافی هم بروید.

٣- به زودی با شعری تازه به روز می شوم:

"مرگ انتهای راه نبود و بعید نیست... از خون هر غزل غزلی تازه پا شود" 

(١)

پنجه

ناخن

سیم

پرده پرده

      چوب مرده

         جان می گیرد 

                  جان می بخشد

                               جان می گیرم

برمی خیزم

       می رقصم

            می خوانم...

                   نم نم باران می بارد ... 

(٢)

تنهای تنهایم

   حالا در رویایم

           خرمن خرمن

                   آواهایم می پوسد

 سازم لال می شود

                 دستم چوب

                        می سوزم

                       بی دود ..... بی خاکستر

برای کسی که می آید

شبی که رفتی وگشتم ز دیدنت نومید

صفا و صلح و سلامت از این جهان کوچید

زمینِ تب زده ناگه به دامِ شب افتاد

و سیل ظلم و سیاهی از آسمان بارید

چه روزهای قشنگی که بی شما شب شد

چه باغهای بزرگی که ناگهان خشکید

چه کاخهای عظیمی که بی تو بر پا شد

چه برجهای بلندی که با ستم روئید

شکسته پشت و خمیده زنی تو را می خواند

غروب روز سه شنبه به سایه آن بید

و دست تب زده اش را که از دعا  تر بود

به شوق دیدن رویت به چهره می مالید

غریب و خسته و زخمی ز تیغ نامردان

شبی شکسته سرودم که بی تو ای خورشید

اگر چه شام تباهی گرفته عالم را

ولی ز صبح ظهورت نگشته ام نومید

بسوی این همه بیداد وسوی این همه ظلم

بیا که منتظرم من  سوار اسب سپید

پ.ن: بی مناسبت ندیدیم اینبار با این غزل از سال ٧۶ به روز شوم  .

"مریم حاتمی" را ندیده بودم... ولی سابقه آشنایی ام با امیر محمدی به سال ٧٣ و مسابقات شعر و داستان دانش آموزی بر می گردد.

 او را ندیده بودم... ولی نامش برای من نشان شعرهای پر عاطفه ایست که در روزنامه ها خوانده ام... 

     گفتی صبور باش چه جوری پسر عمو؟
    
    دیگر بس است عشق و صبوری پسر عمو
    
    جان خودت به خاطره ها اکتفا نکن
    
    دق می کنم از این همه دوری پسر عمو
    
    گفتی به من لجوجی و مغرور و خیره سر
    
    وقتی ندارمت چه غروری پسر عمو
    
    یعنی ندیده ای که مرا آب کرده اند
    
    این گریه های هر شبه، کوری پسر عمو!
    
    حالا تمام پنجره ها مال تو..... فقط
    
    بر من ببخش روزن نوری پسر عمو
    
    من با تمام دل به خدا دوست دارمت
    
    اما چقدر فاصله؟ دوری پسر عمو
    
    اه...... باز هم که من همه اش حرف می زنم
    
    تو از خودت بگو چه جوری پسر عمو؟
    
    حق با تو است من بدم و خیره سر هنوز
    
    اما تو باز هم چه صبوری پسر عمو

"مریم حاتمی" را ندیده بودم اما خبر خیلی تلخ بود!

پ ن : شاعر محترم سرکار خانم دکتر پریا کشفی چند غزل از زنده یاد حاتمی رو در پادکست سرایه ١۴ دکلمه کردند سر بزنید.

کنار آرامگاه خواجه به نیت همه عزیزانی که  آرزو داشتند آنجا باشند دیوانش را  گشودم... این غزل آمد:

ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز   عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز
فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل           ببریده‌اند بر قد سروت قبای ناز
آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست    چون عود گو بر آتش سودا به سوز و ساز
پروانه را ز شمع بود سوز دل ولی          بی شمع عارض تو دلم را بود گداز
صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود دوش  بشکست عهد چون در میخانه دید باز
از طعنه رقیب نگردد عیار من             چون زر اگر برند مرا در دهان گاز

دل کز طواف کعبه رویت وقوف یافت           از شوق آن حریم ندارد سر حجاز
هر دم به خون دیده چه حاجت وضو که نیست    بی طاق ابروی تو نماز مرا جواز
چون باده باز بر سر خم رفت کف زنان      حافظ که دوش از لب ساقی شنید راز

خدمت خواجوی کرمانی هم رسیدم:

پیش صاحبنظران ملک سلیمان باد است    بلکه آنست سلیمان که ز ملک آزاد است  

و

سعدی

رفتی و نمی شوی فراموش        می آیی و می روم من از هوش

ای خواجه برو به هرچه داری      یاری بخر و به هیچ مفروش

...

در تخت جمشید و نقش رستم بغضم سنگی شد سنگی که سالهاست به دوش  می کشم

 ١-  انجمن ادبی "شعر فردا"

"آبی که برآسود زمینش بخورد زود   دریا شود آن رود که پیوسته روان است"

هوشنگ ابتهاج...سایه

  دو ماه پیش به دعوت دوست عزیزم "پیمان سلیمانی" به انجمن ادبی " شعر  فردا " رفتم ، غافلگیر شدم!!.. دوست عزیزتر از جانم "منوچهر قاسمی" را پس از پنج سال دوری و تشنگی آنجا یافتم...

 وپس از مدتها پابند یک انجمن شعر شدم تلاش می کنم سه شنبه ها خود را به نشستهای این انجمن برسانم.

 نشستهای انجمن ادبی " شعر فردا " به کوشش شماری از دوستان همیشه و هنوز پیمان سلیمانی ، رضا اربعین ، محمد ویسی و... روزهای سه شنبه هر هفته ساعت 16 تا 18 در مجتمع فرهنگی شهید آوینی واقع در میدان شهید گمنام کرمانشاه برگزار می شود.

 ٢-  "پادکست سرایه"

"بر ما گذشت نیک و بد اما تو روزگار    فکری به حال خویش کن این روزگار نیست"

عماد خراسانی 

اگر هوس خواندن وشنیدن شعرهای ناب دارید به "پادکست سرایه" سر بزنید و مهمان لحظه های شاعرانه دیگران باشید.

٣-    "روح تکانی" در نمایشگاه کتاب

بسیاری از دوستان شاعر با کتابهای تازه خود در نمایشگاه کتاب حضور دارند و نمایشگاه امسال را می توان "جشنواره واژه ها" نامید ، امیدوارم چاپ کتاب برهمه این دوستان همایون باشد.

دوست عزیز و نام آشنای خودم "فرهاد صفریان" این پست وبلاگش را به فهرست این کتابها اختصاص داده، برای آگاهی بیشتر یا معرفی کتاب خودتان به "روح تکانی" بروید.

 ۴- " پیاده روح" و "یک ساحل پر از شعر"

ماهی دو بار پیاده روی در " پیاده روح" دوست شاعری چون اصغر عظیمی مهر برای سلامتی خوب است و آبتنی در دوبیتی های "یک ساحل پر از شعر" دوست نادیده ام حسین میدری روح شما را شاداب خواهد کرد.

 5- "خیال خیس"

  وبلاگ "خیال خیس" را  حتمن ببینید، شعرهای این وبلاگ هم خواندن دارد ... اگر  ممکن شد هر شعر را حداقل دو بار بخوانید!!!

"این روزها

تمام  جاده ها 

از تونلهایی میگذرند

که در باور هیچ علفی

   نمی گنجد..."

 6- شهرام ناظری، چاووش 8 و " یوسف من.."

  اگر زمان و فضایی مناسب برای گریه دارید این بند را بخوانید وگرنه فراموش کنید یا بگذارید برای وقت خودش!

باز شوق یوسفم دامن گرفت
پیر ما را بوی پیراهن گرفت

چاووش 8 را بیابید و قطعه آوازی " یوسف من.." ( ای برادرها خبر چون می برید) را بشنوید ، عجب سوگ سرودی می خواند شهرام!

این آهنگ از ساخته های سی سال پیش استاد محمد رضا لطفی روی شعری از استاد هوشنگ ابتهاج (سایه) است و حالی عجیب بر آن حکمفرماست حالی که گروه و آهنگساز را به جنون کشانده و بی درنگ مخاطب را هم با خود همراه می کند.

ویژگیهای اختصاصی صدا و طرز آوازی استاد شهرام ناظری (از جمله گریزهای لطیف و آگاهانه در کنار تعهد منحصر به فرد ایشان در بیان حال شعر) را در می توان در جای جای این کار حس کرد...

ای دریغا نازک آرای تنش        بوی خون می‌آید از پیراهنش

 ای برادرها! خبر چون می‌برید؟    این سفر آن گرگ یوسف را درید!

یوسف من! پس چه شد پیراهنت؟    بر چه خاکی ریخت خون روشنت

 بر زمین سرد، خون گرم تو     ریخت آن گرگ و نبودش شرم تو

تا نپنداری ز یادت غافلم

گریه می‌جوشد شب و روز از دلم...

  (با سپاس از دوست عزیز و یار دبستانیم "دکتر کوقه" که بسیار مشتاق دیدارش هستم، سری آلبوم های چاووش در سایت "هم آواز" به نشانی زیر قابل دانلود است:http://www.hamavaz.com/article7536.html )